Sunday, March 16, 2008

ზუ­რაბ ლე­ჟა­ვა

კარმომგარი არჰიგინური ბედნირება­­­­­­­­­­­­­­­




მი­იკ­­ლევ­და ნეს­ტი­ან თა­ვი­სუფ­ლე­ბა­ში გზას ენ­­და­შან­თუ­ლი, შერ­ცხ­ვე­ნი­ლი, მო­ნუს­ხუ­ლი და სულ­გა­ყი­ნუ­ლი ზარ­­რა, იგ­­ვე ვიქ­ტორ ნაზ­რა­ძე. ნეს­ტი­ან, სუს­ხი­ან, არ­ას­ტუ­მარ­­მოყ­ვა­რე თა­ვი­სუფ­ლე­ბას კი ჯი­­ტად არ სურ­და ბე­დის­წე­რი­დან ამ­­ვარ­­ნი­ლი, უად­გი­ლო, უს­ამ­შობ­ლო, უნ­­თე­საო, უმ­ოყ­ვა­რო და უმ­­გობ­რო კა­ცის თა­ვის წი­აღ­ში მი­ღე­ბა, მი­სი შე­კედ­ლე­ბა და და­ბი­ნა­ვე­ბა. აკ­ვი­­ტე­ბუ­ლი ავი ფიქ­რი­ვით, უტ­­ფარ ქა­რად შე­მო­­ბე­რავ­და ხოლ­მე სუს­ხი­­ნი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა მომ­­დურს, ღი­ად დარ­ჩე­ნილ მის ბა­გე­ებ­ში შეძ­რო­მას ლა­მობ­და და რო­ცა ამ­ას ახ­ერ­ხებ­და, გა­გუ­ლი­სე­ბუ­ლი, უაზ­როთ­ვა­ლე­ბა სა­­ქი­ოს ბო­რო­ტი ჩი­ტი­ვით უკ­ორ­­ნი­და და­შან­თულ ენ­ას. ვიქ­ტორ ნაზ­რა­ძე თა­ვი­სას ფიქ­რობ­და და არ იც­­და სად წა­სუ­ლი­ყო, ვის­­ვის მი­­მარ­თა, რად­გან სულ­გა­ყი­დულს აღ­არ ჰყავ­და არ­­ვინ და არ გა­აჩ­­და ქვეყ­ნად არ­­ფე­რი გა­ყი­დუ­ლი სუ­ლის, გან­თა­ვი­სუფ­ლე­ბის ცნო­ბის და 25 მა­ნე­თის გარ­და. მი­­ხე­და­ვად გა­მო­­ვა­ლი მდგო­მა­რე­­ბი­სა, ან იქ­ნებ სწო­რედ ამ­­ტო­მაც, ზარ­­რა თავს და­ჯე­რე­ბუ­ლად გრძნობ­და და ამ­დე­ნი ხნის ნა­ნატ­რი თა­ვი­სუფ­ლე­ბა სურ­და მოვ­ლე­ნო­და არა ნეს­ტი­ან ქა­რად, ჩაბ­ნე­ლე­ბულ ქუ­ჩად, არა სიბ­ნე­ლე­ში მო­თა­რე­შე, ურჩ მან­ქა­ნე­ბად, ბინ­ძურ წყლის წვე­თებს რომ აფრ­­ვევ­­ნენ გუ­ბე­ებ­ში გაშ­ლი­გი­ნე­ბი­სას, არ­­მედ სით­ბოდ, ჭე­რად, სას­მე­ლად, საჭ­მე­ლად და ტიტ­ველ ქა­ლად.

- მე გა­­ძუ­ლებ შენ შე­მე­გე­ბო სით­ბოდ და ჭე­რად, - ეუბ­ნე­ბო­და იგი მტრუ­ლად შე­მარ­თულ თა­ვი­სუფ­ლე­ბას და მუშტს უღ­­რებ­და მას, - სას­მე­ლად, საჭ­მე­ლად და ტიტ­ველ ქა­ლად! გა­­ძუ­ლებ! გა­­ძუ­ლებ! რა­დაც არ უნ­და და­მიჯ­დეს!!!

- ვერ მა­­ძუ­ლებ! ვერ მა­­ძუ­ლებ! - პა­სუ­ხობ­და სი­სი­ნით თა­ვი­სუფ­ლე­ბა და თა­ვი­სი გა­თო­ში­ლი თი­თე­ბით გარ­­­ნი­ლად უწ­­წავ­და თმას.

- გა­­ძუ­ლებ, ოღ­ონდ ჯერ რე­ზი­ნის ჩა­ქუჩს ვი­ყი­დი, უკ­­დუ­რე­სი შემ­თხ­ვე­ვი­სათ­ვის! ჯერ ვი­ყი­დი რე­ზი­ნის ჩა­ქუჩს, შემ­დეგ კი გა­­ძუ­ლებ! გა­­ძუ­ლებ! - ჯი­­ტად იმ­­­რებ­და ვიქ­ტო­რი.

გზას იგი ქა­ლა­ქის ცენ­­რი­სა­კენ, ანუ ეშ­მა­კის ბუ­ნა­გის­კენ მი­ყავ­და და ზარ­­რაც მიყ­ვე­ბო­და გზის მი­ერ შე­მო­თა­ვა­ზე­ბულ დამ­ღუპ­ველ მარ­­რუტს, გზაც ხომ თა­ვი­სუფ­ლე­ბის ნა­წი­ლი იყო და წე­სით არც მი­სი ნდო­ბა შე­იძ­ლე­ბო­და, მაგ­რამ არა ზარ­­რას­­ვის - არა, რად­გან ამ­­­რი­დან ყო­ვე­ლი მი­სი გზა ჯო­ჯო­ხე­თის­კენ, მო­­სავ­ლეთ­ში მი­­მარ­თე­ბო­და.

- ჯო­ჯო­ხეთ­ში შევ­­­დე­ბით! - სი­სი­ნებ­და ქა­რი.

- ჯო­ჯო­ხეთ­ში შევ­­­დე­ბით! - სი­სი­ნებ­­ნენ ხე­­ბი.

- ჯო­ჯო­ხეთ­ში შევ­­­დე­ბით! - სი­სი­ნებ­­ნენ ბუჩ­ქე­ბი.

- შევ­­­დე­ბით! შევ­­­დე­ბით! შევ­­­დე­ბით! - სი­სი­ნებ­და მი­და­მო.

რკი­ნიგ­ზის ვაგ­ზა­ლი და მას­თან მიმ­დე­ბა­რე ვრცე­ლი ტე­რი­ტო­რია ხალ­ხით იყო სავ­სე. ის­­ნი მწე­რე­ბი­ვით ირ­­ოდ­ნენ იქ და რა­ღა­ცას თა­ვი­სას ფუს­ფუ­სებ­­ნენ. ვიქ­ტო­რი ჯერ ბაზ­რო­ბა­ზე შე­ვი­და და რი­გებს და­უყ­ვა. მის მზე­რას უნ­­ბუ­რად მი­იპყ­რობ­და ხოლ­მე დახ­ლებ­ზე გა­მო­ტა­ნი­ლი და დახ­ვა­ვე­ბუ­ლი უც­ხო სა­ქო­ნე­ლი, მაგ­რამ ის მა­ინც თა­ვი­სას ეძ­ებ­და - რე­ზი­ნის ჩა­ქუჩს. ბო­ლოს რო­გორც იქ­ნა, რკი­ნე­­ლო­ბის გან­ყო­ფი­ლე­ბა­ში იპ­­ვა და 4 მა­ნე­თად შე­­ძი­ნა კარ­გი, მძი­მე, ხის­ტა­რი­­ნი რე­ზი­ნის ჩა­ქუ­ჩი. მან იგი ხელ­ში შე­­თა­მა­შა, ქა­მარ­ში გა­ირ­ჭო, პი­ჯა­კის კალ­თით სა­თუ­თად და­ფა­რა და თა­ვი­სი უთ­ავ­ბო­ლო გზა გა­აგ­­ძე­ლა.

ვიქ­ტო­რი შო­რი­დან უც­ქერ­და მე­ძავ­თა ჯგუფს და მათ­ში თა­ვის­­ვის სა­ცო­ლეს ეძ­ებ­და. ვაგ­­ლის მე­ძა­ვე­ბი ქა­ლაქ­ში ყვე­ლა­ზე იაფ­ფა­სი­­ნე­ბად ითვ­ლე­ბოდ­ნენ, თუმ­ცა ის­­ნიც ას­­კის, გა­რეგ­ნო­ბის და შე­სა­ბა­მი­სად, ფა­სე­ბის თა­ნახ­მად, ცალ-ცალ­კე, პა­ტარ-პა­ტა­რა ჯგუ­ფე­ბად იყვ­ნენ და­ყო­ფილ­ნი. იყვ­ნენ მათ შო­რის ის­­თე­ბი, რო­მელ­თაც, ალ­ბათ არ­­თუ ნორ­მა­ლუ­რი ად­­მი­­ნი, არ­­მედ ყვე­ლა­ზე უფ­რო ხუ­რუ­ში­­ნი მა­­მუ­ნიც არ გა­­კა­რე­ბო­და, მაგ­რამ იყვ­ნენ საკ­მა­ოდ სა­სი­­მოვ­ნო გა­რეგ­ნო­ბი­საც, რომ­ლე­ბიც შე­და­რე­ბით ძვირ­ნი ღირ­­ნენ. ერ­თი სიტყ­ვით, ბო­ზე­ბი იყვ­ნენ და­ახ­ლო­­ბით სა­მი ძი­რი­თა­დი კა­ტე­გო­რი­სა - მეტ­ნაკ­ლე­ბად ნორ­მა­ლუ­რე­ბი, ნა­ხევ­რად ბან­ძე­ბი და ბან­ძე­ბი. ვიქ­ტო­რი ჯერ შე­და­რე­ბით ნორ­მა­ლურ­თა ჯგუფს მი­­ახ­ლოვ­და და ფა­სე­ბი იკ­ითხა:

- გა­მარ­ჯო­ბათ გო­გო­­ბო! - მი­­სალ­მა ის მე­ძა­ვებს.

- გა­გი­მარ­ჯოს! - მი­­გეს მათ.

- რო­მე­ლია თქვენ­ში გა­სათხო­ვა­რი?! -

- ყვე­ლა­ნი გა­სათხოვ­რე­ბი ვართ, - გას­ცა პა­სუ­ხი ერთ-ერთ­მა და ღი­მი­ლით გა­და­ხე­და და­ნარ­ჩე­ნებს.

ის­­ნი არ იყვ­ნენ ჩვე­ულ­ნი ამგ­ვარ მი­მარ­­ვას. გა­მო­ცოცხ­­­ნენ.

- მე რო­მე­ლი გა­მომ­­ვე­ბით ცო­ლად? -

გო­გო­ებ­მა ერთ­მა­ნეთს გა­და­ხე­დეს და გა­­ცი­ნეს.

- რო­მელ­საც შენ ხელს და­­დებ, - უპ­­სუ­ხა ერთ-ერთ­მა.

- მე­რე ცელ­ქე­ბი ხართ?! - ღი­მი­ლით­ვე გა­უს­წო­რა თვა­ლი ვიქ­ტორ­მა თა­ვის მო­სა­უბ­რეს და თან ახ­ლოს მდგომ, ცო­ტა­თი მორცხვ და ცო­ტა­თი ლა­მაზ ცუგ­რუ­მე­ლას ხე­ლი წა­­ტა­ნა ძუ­ძუ­ზე. ცუგ­რუ­მე­ლამ თა­ვი და­იძ­­რი­ნა, უფ­რო სწო­რად კი ძუ­ძუ და­იძ­­რი­ნა.

- ე-ე-ე, ჯერ და­დე, - და­იფხუ­კუ­ნა ცუგ­რუ­მე­ლამ მორ­ცხ­ვად, - ამ­ას უყ­­რე ერ­თი! - და ვიქ­ტორს ალ­ერ­სით უბ­იძ­გა.

არ­­ან ად­­მი­­ნე­ბი, რომ­ლე­ბიც მი­­ხე­და­ვად თა­ვი­ან­თი ურცხ­ვი პრო­ფე­სი­­სა, ბუ­ნე­ბით არ­­ან მორ­ცხ­­ნი, ის­­ვე, რო­გორც ზოგ­ჯერ უს­ათ­ნო­­სი პრო­ფე­სი­ის ად­­მი­­ნე­ბი არ­­ან აშ­კა­რად ურცხ­­ნი. რა­ტომ ხდე­ბა ასე - ალ­ბათ იმ­­ტომ, რომ ბუ­ნე­ბა­ში წეს­რიგ­თან ერ­თად უწ­ეს­რი­გო­ბაც სუ­ფევს, საგ­ნე­ბი კი არ არ­­ან ყო­ველ­­ვის სა­მარ­­ლი­­ნად გან­ლა­გე­ბულ­ნი.

- რამ­დე­ნი დავ­დო ჩე­მო ცუგ­რუ­მე­ლავ? - კითხა ვიქ­ტორ­მა.

- ერ­თი სა­­თი ოცი მა­ნე­თი! - იყო სხარ­ტი პა­სუ­ხი.

ვიქ­ტორ­მა კი­სე­რი მო­­ქე­ქა - ძვი­რია!

- სუ­ლაც არა, - იყო მოხ­დე­ნი­ლი და ალ­ბათ და­ზე­პი­რე­ბუ­ლი პა­სუ­ხი, რო­გორც ჩანს კლი­ენ­ტე­ბი ხში­რად ძვი­რობ­­ნენ ფა­სებს და ბო­ზებ­საც შე­მუ­შა­ვე­ბუ­ლი ჰქონ­დათ მოხ­დე­ნი­ლი პა­სუ­ხი - "სუ­ლაც არა!"

- გა­და­ვიხ­დი ოცს, ოღ­ონდ მე შენ დი­ლამ­დე მჭირ­დე­ბი, - უთხ­რა ვიქ­ტორ­მა ცუგ­რუ­მე­ლას და კი­დევ ერთხელ წა­­ტა­ნა ნაღ­მი­ვით მკვრივ ძუ­ძუ­ზე ხე­ლი.

- ა-ა-რა შე­ნი ჭი­რი­მე! - იუარა ცუგ­რუ­მე­ლამ - დი­ლამ­დე 50 და­გიჯ­დე­ბა, - კი­დევ ერთხელ და­იძ­­რი­ნა ძუ­ძუ და გვერ­­ზე გახ­ტა.

- მე სულ 21 მა­ნე­თი მაქვს, ოცს შენ მოგ­ცემ, მა­ნე­თი მე დამ­­ჩე­ბა.

- ა-ა-რა შენ შე­მო­გევ­ლე! -

- მა­შინ შენ წა­მო­დი, - შეს­თა­ვა­ზა ვიქ­ტორ­მა მე­­რეს, მი­წის­­ვე­შა გა­და­სას­­ლე­ლის შე­მაღ­ლე­ბულ ზღუ­დე­ზე მჯდომ ნაც­რის­ფე­რებ­ში გა­მოწყო­ბილ, ას­­კით ცო­ტა­თი უფ­როსს, მგლის­­ვა­ლა მე­ძავს და ხე­ლი გა­იშ­ვი­რა მის­კენ, თუმ­ცა ხე­ლის ძუ­ძუ­ზე წავ­ლე­ბა ვერ შე­ბე­და. ეს სე­რი­­ზუ­ლი ჩან­და - მგლის­­ვა­ლა.

- ჩვენ ჩვე­ნი ფა­სი გვაქვს, თუ გეძ­ვი­რე­ბა, მა­შინ სხვებ­თან მი­დი! - ურ­ჩია მგლის­­ვა­ლამ.

აქ ვიქ­ტორ­მა დას­ვა ცო­ტა არ­­მარ­თე­ბუ­ლი, რო­ყიო შე­კითხ­ვა, რომ იტყ­ვი­ან ჩა­იჭ­რა და შე­დე­გიც მა­შინ­ვე იგ­­მა:

- აბა, რომ­ლე­ბი არ­­ან იაფ­­ბი? -

გო­გო­ებ­მა სი­ცი­ლით და კის­კი­სით და­უწყეს მი­თი­თე­ბა ის­­თებ­ზე, რო­მელ­ნიც შე­საძ­ლოა არც იყვ­ნენ ალ­ბათ მე­ძა­ვე­ბი, რად­გან მათ­კენ მარ­­ლა არ გა­­ხე­დავ­და არ­ცერ­თი ხუ­რუ­ში­­ნი მა­­მუ­ნი და თუ მათ მა­ინც ვი­ღაც ეკ­­რე­ბო­და, ეს უკ­ვე, ალ­ბათ, იყო უტ­ყუ­­რი მა­ნი­­კა­ლუ­რი ამ­ბა­ვი. ხომ არ­სე­ბო­ბენ პა­თო­ლო­გი­­რი ად­­მი­­ნე­ბი, რომ­ლებ­საც ნორ­მა­ლურ ქალ­თან სექსს, მძორ­თან სექ­სი ურ­ჩევ­ნი­ათ. ჰო­და ის მძო­რიც იდო იქ და თა­ვის კლი­ენტს ელ­­დე­ბო­და. გო­გო­­ბი არ ცხრე­ბოდ­ნენ, თი­თებს იშ­ვერ­­ნენ და რიგ­რი­გო­ბით სთა­ვა­ზობ­­ნენ ვიქ­ტორს ყვე­ლა­ზე იაფ­­­ნებს.

- აი ეს კი უფ­­სო­დაც მოგ­ცემს, - მი­­თი­თა ვიქ­ტორს ცუგ­რუ­მე­ლამ, ვიქ­ტო­რის­და­ჭი­რად შემ­თხ­ვე­ვით აქ­ვე მი­მა­ვალ ჰერ­მაფ­რო­დიტ­ზე.

- ბან­­­­ლა­­თე­რო მო­დი აქ! - და­­ძა­ხა მან ჰერ­მაფ­რო­დიტს.

ბან­­­­ლა­­თე­რო - ასე ერქ­ვა ჰერ­მაფ­რო­დიტს, მას ზურ­­ზე დი­დი პო­ლი­­თი­ლე­ნის ტო­მა­რა ეკ­­და, რო­მე­ლიც პლას­­მა­სის ბოთ­ლე­ბით იყო სავ­სე. ჰერ­მაფ­რო­დი­ტი ამ ბოთ­ლებს ვაგ­­ლის ტე­რი­ტო­რი­­ზე აგ­რო­ვებ­და, მე­რე აბ­­რებ­და და ამ­ით ცხოვ­რობ­და. სა­­ცა­რია, მაგ­რამ მას პროს­ტი­ტუ­ცი­­და­ნაც ჰქონ­და მცი­რე­დი შე­მო­სა­ვა­ლი. ალ­ბათ ეთ­­რომ ბავ­­ვო­ბი­სას მე­ნინ­გი­ტი გა­და­­ტა­ნა, ან შე­საძ­ლოა დე­ბი­ლიზ­მის მსუ­ბუქ სტა­დი­­ში იყო, ან კი­დევ რა­ღაც, იმ­­ტომ, რომ ჩან­და, აშ­კა­რად ჩან­და მას­ში გო­ნებ­რი­ვი სიჩ­ლუნ­გის ნიშ­ნე­ბი. ეთ­­როს ჰქონ­და კა­ცი­სე­ბუ­რი თა­ვი ხში­რი ჭა­ღა­რა­შე­რე­­ლი წვერ-ულ­ვა­შით და ქა­ლი­სე­ბუ­რი ტა­ნი ძუ­ძუ­­ბით და თე­ძო­­ბით. ის იყო ძა­ლი­ან კოჭ­ლი (თან­და­ყო­ლი­ლი სი­კოჭ­ლით კოჭ­ლი), ეც­ვა კა­ცის ძვე­ლი პი­ჯა­კი და ლა­ქე­ბი­­ნი, გახ­­რე­ტი­ლი შარ­ვა­ლი - ბინ­ძუ­რი ძონ­ძე­ბი.

გო­გო­­ბი ბან­­­­ლა­­თე­როს უბ­­რო­ტოდ ეხ­უმ­რე­ბოდ­ნენ, თი­თით ვიქ­ტორ­ზე მი­­თი­თებ­­ნენ, ეკ­ითხე­ბოდ­ნენ ცო­ლად თუ გაყ­ვე­ბიო. ეთ­­რო იშ­მუშ­ნე­ბო­და და თან­­მო­ბის ნიშ­ნად მორ­ცხ­ვად უკ­რავ­და კვერს, თან ალ­ერ­სი­ან მზე­რას აპ­­რებ­და სა­სი­ძო­სა­კენ უნ­დობ­ლად. გო­გო­ებს ეს აკ­ის­კი­სებ­დათ და არც ვიქ­ტორს აბ­რა­ზებ­და სხვა­თა შო­რის.

- წა­მოხ­ვალ?! წა­მომ­­ვე­ბი?! გიყ­ვარ­ვარ ეთ­­რი?! - ეკ­ითხე­ბო­და მას ვიქ­ტო­რი თა­ნაგ­­­ნო­ბი­თა და ღი­მი­ლით.

ეთ­­რი პა­სუ­ხობ­და: - ჰო-ო-ო!

- მის­ცემ უფ­­სოდ ეთო? - კის­კი­სით ეხ­უმ­რე­ბოდ­ნენ გო­გო­­ბი.

- უ-უფ­­სოდ? არა-ა-ა! -

- მაშ რამ­დე­ნა­თა! - მის კი­ლო­კავ­ზე უქ­ცევ­და ვიქ­ტო­რი, - მაშ რამ­დე­ნა­თა!

- ხუთ მა­ნე­თა­თა! ხუთ მა­ნე­თა­თა! -

მე­რე ვიქ­ტორ­მა საჯ­დომ­ზე მო­­თა­თუ­ნა ბან­­­­ლა­­თე­როს ხე­ლი, კარ­გი გო­გო ხა­რო უთხ­რა, თა­ვი და­უკ­რა ბო­ზებს და სხვებს, უფ­რო იაფ­­­ნებს მი­უბ­რუნ­და.

აღ­მოჩ­­და, რომ ამ სუს­ხი­ან სა­ღა­მოს სით­ბოს, ჭე­რის, სას­მელ-საჭ­მე­ლის და ტიტ­ვე­ლა ქა­ლის ყიდ­ვა თურ­მე პრობ­ლე­მა­ტუ­რი ყო­ფი­ლა. არ ყო­ფი­ლა საკ­მა­რი­სი 21 მა­ნე­თი ამქ­ვეყ­ნი­­რი ბედ­ნი­­რე­ბის სა­ყიდ­ლად. ბო­ზე­ბი თა­ვი­სას ით­ხოვ­­ნენ, ზარ­­რას კი არ გა­აჩ­­და ქვეყ­ნად არ­­ფე­რი გა­ყი­დუ­ლი სუ­ლის, გან­თა­ვი­სუფ­ლე­ბის ცნო­ბის, 21 მა­ნე­თის და ახ­ლად ნა­ყი­დი რე­ზი­ნის ჩა­ქუ­ჩის გარ­და.

ზარ­­რა და­ფიქ­­და. ის მო­­ლოდ­ნე­ლად იმ ხა­სი­ათ­ზე დად­გა, რო­ცა ად­­მი­­ნი გაწ­ბი­ლე­ბას იწ­ყებს. მან პი­რი მო­მუ­წა, ქა­მარ­ში გარ­ჭო­ბილ საკ­მა­ოდ მძი­მე რე­ზი­ნის ჩა­ქუ­ჩის ხის ტარს თი­თე­ბი მო­­ჭი­რა და ის იყო ცხოვ­რე­ბი­სათ­ვის წარ­­­ვე­ში­დან უნ­და შე­­ხე­და, რომ მო­­ლოდ­ნე­ლად მის­კენ მი­მარ­თუ­ლი დამ­­­გუნ­ვე­ლი ყუ­რად­ღე­ბა იგრ­­ნო, მოტ­რი­ალ­და და გა­ოგ­­და.

მის წი­ნა­შე, პირ­და­პირ შუა ქუ­ჩა­ში, დი­დი, ბრგე, თა­ვის­თავ­ში ღრმად და­ჯე­რე­ბუ­ლი, კაც­ნა­ხე­ვა­რა ეშ­მა­კი იდ­გა. სწო­რედ ის­­თი, რო­გორ­საც მას ხა­ტა­ვენ! ბალ­ნი­­ნი, ტლან­­­ლი­ქი­­ნი, შავ­დინ­გა და რქო­სა­ნი, თა­ნაც რა­ღაც­ნა­­რად გა­მორ­ჩე­­ლი, ელ­­ტა­რუ­ლი, არ­­რი­გი­თი ეშ­მა­კი, არ­­მედ არ­ის­ტოკ­რა­ტი და ჯენ­­­მე­ნი ჯო­ჯო­ხე­თი­სა. მარ­­ვე­ნა ხელ­ში მას ეპყ­რა უბ­ად­ლო ნი­მუ­ში ხე­ლოვ­ნე­ბი­სა - სამ­­ბი­ლა კვერ­თხი, ხო­ლო მარ­ცხე­ნა­ში მოკ­­ძა­ლე­ბის ღირს, იდ­­მა­ლე­ბით მო­ცულ, გიშ­რის უც­ხო კრი­­ლო­სანს ატ­რი­­ლებ­და.

- ჰა-ჰა-ჰა-ჰა-ჰააა!!! - გა­და­­ხარ­ხა­რა ეშ­მაკ­მა, - მე ღორ­მე­ნი ვარ შე­ნი მოძღ­ვა­რი, ჰა-ჰა-ჰა-ჰა-ჰააა!!! აბა წა­მო­დი! წა­მო! წა­მო­დი! გა­ვი­ტა­სა­ვოთ ჩათ­ლა­ხებს შო­რის!!!

ვიქ­ტო­რი მო­ნუს­ხუ­ლი­ვით აედ­ევ­ნა ღორ­მენს, მას ის მხო­ლოდ სა­ხე­ნაც­ვა­ლი ჰყავ­და ნა­ნა­ხი სუ­ლის­­ყიდ­ვე­ლი ზე­დამ­ხედ­ვე­ლი­სა და ცი­ხის უფ­რო­სის სა­ხით და ახ­ლა, ამ­დენ ხალ­­ში, ვაგ­­ლის გა­ჩახ­ჩა­ხე­ბულ მო­­დან­ზე ასე აშ­კა­რად აბ­სო­ლუტ­ში მის­მა ხილ­ვამ ელ­და ჰკრა და თავ­ზა­რი დას­ცა.

- ქორ­წი­ნე­ბა გა­და­გიწყ­ვე­ტია შვი­ლო ჩე­მო, ოჯ­­ხის შექ­­ნა გან­გიზ­რა­ხავს? - ღი­მი­ლით გა­­ყა­რა ხელ­­­ლა­ვი ღორ­მენ­მა ზარ­­რას.

- დი­ახ უწ­მინ­დუ­რო მა­მაო, ოღ­ონდ ხან­მოკ­ლე, მოკ­ლე­ვა­დი­­ნის. -

- ხა-ხა-ხა - გულ­ღი­ად გა­­ცი­ნა ღორ­მენ­მა - მე­რე­და ამ­ას აბა რა სჯობს, რაც შე­­ხე­ბა ქორ­წი­ნე­ბის ხან­მოკ­ლე­­ბას, ეს შენ შვი­ლო ჩე­მო ნუ შე­გაც­ბუ­ნებს. გა­ნა ყვე­ლა­ფე­რი წარ­მა­ვა­ლი არ არ­ის ამ ქვეყ­ნად, და ან არ­ის სა­ერ­თოდ რა­­მე ჩვე­ნი წვა­ლე­ბის გარ­და მუდ­მი­ვი? ყვე­ლა­ფე­რი წარ­მა­ვა­ლია და ხან­მოკ­ლე! ცოცხა­ლი არ­სე­ბა ხომ და­ბა­დე­ბა­საც ვერ ასწ­რებს, რო­დე­საც უკ­ვე იწ­ყებს სიკ­­დილს! შენ ჯერ კი­დევ ბევ­რი რამ გაქვს გა­სარ­­ვე­ვი ჩე­მო ბი­ჭუ­ნი!

ზარ­­რა და მი­სი მოძღ­ვა­რი პირ­და­პირ ბო­ზე­ბის "სტა­­ან­კა­ზე" და­ტა­სა­ობ­­ნენ ხელ­კავ­გაყ­რილ­ნი და დარ­ბა­ის­ლუ­რად მას­ლა­­თობ­დენ. ღორ­მე­ნი ამ­ჟა­მად მხო­ლოდ თა­ვი­სი მორ­ჩი­ლი­სათ­ვის იყო აბ­სო­ლუტ­ში, ხო­ლო იქმ­ყოფ­მეჩხერ­­ბი­ლე­ბა ბრბოს კარ­გად­მოვ­ლი­ლი ორ­მოც­და­­თი­­დე წლის, წარ­მო­სად­გე­ნი ჯენ­­­მე­ნის სა­ხით ევ­ლი­ნე­ბო­და - ჯენ­­­მე­ნი­სა, რო­მელ­საც ოდ­ნავ ეტ­ყო­ბო­და, რომ და­ლე­­ლი ჰქონ­და ცო­ტა­­დე­ნი ღვი­ნო, ის ხა­ვერ­დოვ­ნად ლა­პა­რა­კობ­და, ლა­პა­რა­კობ­და, ლა­პა­რა­კობ­და.

- მშვე­ნი­­რი მარ­გა­ლი­ტე­ბი, ზღვის ლო­კო­კი­ნა­თა სხე­ულ­ში რომ ყა­ლიბ­დე­ბი­ან, სი­ნამ­­ვი­ლე­ში ავ­ად­­ყო­ფო­ბაა მა­თი. ეს ავ­ად­­ყო­ფო­ბა ცდი­ლობს გა­ფარ­თოვ­დეს და მთელს ლო­კო­კი­ნას მო­­დოს, ლო­კო­კი­ნა კი თა­ვის მხრივ ავ­იწ­რო­ებს და ზღუ­დავს ავ­ად­­ყო­ფო­ბას, ამ­­ტომ გა­მო­დის მარ­გა­ლი­ტი ას­­თი მკვრი­ვი, ას­­თი ლა­მა­ზი, ას­­თი იდ­­მა­ლე­ბით მო­ცუ­ლი, მას­ში ხომ ამ­დე­ნი გან­­დაა. ეს საბ­რა­ლო ლო­კო­კი­ნას ტკი­ვი­ლე­ბი და გან­­დე­ბია - ლო­კო­კი­ნი­სა, რო­მე­ლიც თა­ვის წუ­ხი­ლებს მარ­გა­ლი­ტად აქ­ცევს, ინ­­ხავს თა­ვის სხე­ულ­ში და მხო­ლოდ მა­შინ, რო­ცა სა­კუ­თარ თავს და­­მარ­ტო­ხე­ლებს, წვე­ბა ზღვის ფსკერ­ზე, ხსნის თა­ვის ნი­ჟა­რას და ტკბე­ბა მარ­გა­ლი­ტად ქცე­­ლი სა­კუ­თა­რი ტკი­ვი­ლე­ბის სი­ლა­მა­ზის ცქე­რით.

მხო­ლოდ ეშ­მაკ­მა უწ­ყის მარ­გა­ლი­ტად ქცე­­ლი, სა­თუ­თად შე­ნა­ხუ­ლი ტკი­ვი­ლის ჭეშ­მა­რი­ტი ფა­სი და ამ­­ტო­მაც მზაკ­­რუ­ლად და მალ­ვით ტკი­ვილს უნ­ერ­გავს ის თა­ვის რჩე­ულთ, რა­თა შემ­დეგ ჯო­ჯო­ხეთ­ში მა­თი მის­­ლი­სას, ბან­­­­ლი­­ნი ხე­ლით უხ­­შად პი­რი გა­­ღოს და შიგ­ნე­­ლი­დან გუ­ლის­ფან­­ქა­ლით ამ­­უგ­ლი­ჯოს ერთ წვეთ ცრემ­ლად ქცე­­ლი ტან­­ვის, წვა­ლე­ბის, ბოღ­მის და უიმ­­დო­ბის პა­ტი­­სა­ნი მარ­­ვა­ლი. ძვირ­ფა­სი სა­ჩუ­ქა­რი მბრძა­ნე­ბელ­თათ­ვის, მბრძა­ნე­ბელ­თა მბრძა­ნე­ბელ­თათ­ვის და მბრძა­ნე­ბელ­თა მბრძა­ნე­ბელ­თა მბრძა­ნე­ბელ­თათ­ვის მუდ­მი­ვი სა­ჩუ­ქა­რი მბრძა­ნე­ბელ­თათ­ვის, რა­მე­თუ ბო­რო­ტე­ბას საზ­­ვა­რი არ აქვს ამ ქვეყ­ნად, ის­­ვე, რო­გორც მბრძა­ნე­ბელ­თა მბრძა­ნებ­ლო­ბას უკ­­ნი­თი უკ­­ნი­სამ­დე!

ეს­­ნი იშ­ვი­­თად დაყ­ვე­ბი­ან ბი­ნა­ში კლი­ენტს, რად­გან ამ საბ­რა­ლო­ებ­მა არ იც­­ან, რომ მა­თი ფან­­რი­დან გად­მოგ­დე­ბა, მა­თი­ვე სახ­ლი­დან გა­ცი­ლე­ბით უფ­რო ად­ვი­ლია, ვიდ­რე სა­კუ­თა­რი სახ­ლის ფან­­რი­დან. ის­­ნი, რო­გორც უმ­­ტე­სო­ბა ამ ცოდ­ვილ მი­წა­ზე, წყე­ულ­ნი არ­­ან და მა­თი უბ­ად­რუ­კი, არ­აფ­რის ცხოვ­რე­ბაც არ­­ფერს არ აძ­ლევს მათ სი­ცოცხ­ლის შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბის და წვა­ლე­ბის გარ­და, შე­მო­სა­ვა­ლიც თით­ქოს არა აქვთ მცი­რე­დი, მაგ­რამ ის მა­ინც თვალ­სა და ხელს შუა უქ­რე­ბათ, რად­გან ყვე­ლა­ფე­რი მი­აქვს საჭ­მელს, სას­მელს, დე­დი­ლო­ებს, და­ქა­ლებს, ალ­ფონ­სებს და ზნე­ობ­რივ პო­ლი­ცი­ას. ის­­ნი რე­გუ­ლა­რუ­ლად ყლა­პა­ვენ აბ­ებს, იკ­­თე­ბენ ნემ­სებს ვე­ნე­რი­­ლი და სო­კო­ვა­ნი და­­ვა­დე­ბე­ბის წი­ნა­აღ­­დეგ, არ უწ­ვე­ბი­ან და ზოგ­ჯერ ქვე­ში­და­ნაც გა­მო­უძ­­რე­ბი­ან ხოლ­მე კლი­ენტს, ზედ­მე­ტად და­მუ­წუ­კე­ბულ სხე­­ლი­ანს, ან ზედ­მე­ტად მყრალს. მათ ორ­გა­ნიზმს ერთ­­ვა­რი იმ­­ნი­ტე­ტიც აქვს გა­მო­მუ­შა­ვე­ბუ­ლი, მაგ­რამ გახ­სოვ­დეს, ზო­გი­ერთ მათ­განს, რჩე­ულთ მათ შო­რის, სად­ღაც ღრმად, უწ­მინ­დურ სიღ­­მე­ში აქვთ ჩა­კი­რუ­ლი, ჩაგ­ლე­სი­ლი, მო­შუ­შე­ბუ­ლი და პირ­შეკ­რუ­ლი, მკვრი­ვი ლორ­წო­ვა­ნი აპ­კით და­ცუ­ლი ნახ­ვე­ლის მსგავ­სი ლორ­წო­ვა­ნი გრო­ვა. ეს გრო­ვა მა­თი უკ­ურ­ნე­ბე­ლი სე­ნია, სე­ნი რო­მე­ლიც, რო­გორც ლო­კო­კი­ნა ებრ­­ვით მათ და რო­მელ­საც, თა­ვის მხრივ, ლო­კო­კი­ნე­ბი­ვით ებრ­­ვი­ან ის­­ნი, რაც გა­მო­­ხა­ტე­ბა ბა­ტო­ნებ­ში - ბა­ტო­ნებ­ში, რომ­ლე­ბიც დრო­დად­რო წი­თელ ღუ­დუ­დე­ბად გა­მოყ­რით ხოლ­მე მათ, შემ­დეგ კი ბა­ტო­ნე­ბი ის­ევ შოშ­მინ­დე­ბი­ან. აი, ასე ყა­ლიბ­დე­ბა მათ­ში სიბ­­­ნი­სა და სის­პე­ტა­კის პა­ტი­­სა­ნი მარ­­­ლე­ბი.

ქუ­დი მო­­ხა­დეთ და მო­იდ­რი­კეთ ქე­დი, რო­ცა მოხ­­დე­ბით მე­ძა­ვებს შო­რის ძაღ­ლიშ­ვი­ლე­ბო!!!

ამ სიტყ­ვე­ბის შემ­დეგ ღორ­მენ­მა იქ მყოფ უწ­მინ­დურ ბრბოს, რო­გორც მოძღ­ვარ­მა სამ­წყ­სოს, თვა­ლი მო­ავ­ლო და ბა­ტონ­კა­ცუ­რი კე­თილ­გან­წყო­ბით ზარ­­რას დარ­ბა­ის­ლუ­რად ჰკითხა:

- რა, არ იძ­ლე­ვი­ან ეს ბო­ზე­ბი იაფ­ად?

- არ იძ­ლე­ვი­ან ამ­­თი! - გულ­დაწყ­ვე­ტით ჩა­იქ­ნია ხე­ლი ზარ­­რამ.

- მოგ­ცე­მენ, შვი­ლო ჩე­მო, მოგ­ცე­მენ! - მხი­­რუ­ლად ლა­პა­რა­კობ­და ღორ­მე­ნი.

ის არ იყო ვირ­თხის­მაგ­ვა­რი კი­კი­მო­რი, არც ბო­რო­ტუ­ნი, ან ან­ცი, არ იყო ის, აგ­რეთ­ვე, მუ­ხის­თავ­კუნ­ძა ქა­ჯი, ის ელ­­ტა­რუ­ლი ეშ­მა და ჯენ­­­მე­ნი იყო ჯო­ჯო­ხე­თი­სა. ღორ­მენს უყ­ვარ­და ხუმ­რო­ბა და ამ­ით იყო სა­ში­ში. ის ხუმ­რო­ბის მეშ­ვე­­ბით რწყმედ­და უმ­ან­კო სუ­ლებს.

- უბ­რა­ლოდ, ალ­ბათ არ გა­მო­­ნა­ხა შე­ნი ტო­ლი და სწო­რი! ეძიე - უძიე შვი­ლო ჩე­მო შე­ნი ბე­დი, შე­საძ­ლოა ის აქ არ­ის, შენს გვერ­დით?

- ფუ­ლი არ მყოფ­ნის მა­მაო, თო­რემ ბე­დის მე­ტი რა არ­ის, - წა­­ბუზ­ღუ­ნა ზარ­­რამ.

- მე­რე შენც ეშ­მა­კუ­რი ხრი­კი იხ­მა­რე, - ურ­ჩია ღორ­მენ­მა, - ხომ ხე­დავ სას­ტუმ­როს, ამ­ათ ან ამ სას­ტუმ­რო­ში და­ყავთ თა­ვი­ან­თი კლი­ენ­ტე­ბი, ან კი­დევ პა­ტარ-პა­ტა­რა იაფ­­ან აბ­­ნო­ებ­ში, აქ­ვე შო­რი­ახ­ლოს, სას­ტუმ­რო­ში წას­­ლას არ გირ­ჩევ, იქ დე­დი­ლო ყვი­რილს ატ­­ხავს. აი, აბ­­ნო­ში კი სხვა საქ­მეა, იქ შენ ბოზ­თან ერ­თად შე­­კე­ტე­ბი ერ­თი სა­­თით, მე­რე რამ­დენ ხან­საც გინ­და, იმ­დენ ხანს დაჰ­ყოფ. მე­­ბა­ნო­ვე არ­­სო­დეს არ ატ­­ხავს ყვი­რილს, იმ­ის გა­მო, რომ ზნე­ობ­რი­ვი პო­ლი­ცი­ის მოს­­ლას მო­­რი­დე­ბა. არ კითხა­ვენ ქა­ლი და კა­ცი ერ­თად რა­ტომ შე­უშ­ვიო? რა­საკ­ვირ­ვე­ლია, იგ­­ვეს დე­დი­ლო­საც კითხა­ვენ სას­ტუმ­რო­ში, მაგ­რამ დე­დი­ლო თავს გა­­მარ­­ლებს იმ­ით, რომ არ იც­­და რის­­ვის შე­დი­ოდ­ნენ. მე­­ბა­ნო­ვე კი ამ­ით თავს ვერ გა­­მარ­­ლებს. აქ­­დან ორ­ას მეტ­­ში პა­ტა­რა აბ­­ნოა, იქ მე ვმუ­შა­ობ მე­­ბა­ნო­ვედ და სერ­გო მქვია. უბ­რა­ლოდ, დი­დი ხა­ნია მაგ სა­ხეც­ვა­ლე­ბა­ში ვარ და აღ­არც კი მახ­სოვს, რომ ღორ­მე­ნი ვარ, თუ მოხ­ვალ და გა­მახ­სე­ნებ, კარგს იზ­ამ. შე­ნი ნაც­ნო­ბი კა­ჭი­ჭი და ჩონ­თაც მანდ მუ­შა­­ბენ ცეცხ­­ფა­რე­შე­ბად, რა თქმა უნ­და, სა­ხეც­ვა­ლე­ბა­ში! ისე, რომ მო­დი! თუ კარგ პა­ტარ­ძალს მო­იყ­ვან, შე­იძ­ლე­ბა მეც ვიხ­მა­რო, არც ბი­ჭებს არ აწ­ყენთ. სულ უკ­­დუ­რეს შემ­თხ­ვე­ვა­ში, თუ იქ არ დაგ­­­დი, ან ვა­­თუ ვერ გა­ვიხ­სე­ნე, ღორ­მე­ნი რომ ვარ, ან თუ შენ ვერ გი­ცა­ნი და და­ვუშ­ვათ წყა­ლი გა­მო­გირ­თე, შენ მა­ინც იხ­ტი­ბა­რი არ გა­­ტე­ხო. საქ­ვა­ბე შიგ­ვეა და არ გა­­ყი­ნე­ბი, იქ მუ­დამ ის­­თი სით­ბოა, რომ თა­ვი ჯო­ჯო­ხეთ­ში გე­გო­ნე­ბა. ეს რომ უთხ­რა, ღორ­მენ­მა თა­ვის მორ­ჩილს თვა­ლი ჩა­უკ­რა.

- შე­იძ­ლე­ბა გკითხოთ მა­მაო ღორ­მენ? - მო­წი­წე­ბი­თა და მად­ლი­­რე­ბით მი­მარ­თა ვიქ­ტორ­მა მოძღ­ვარს.

- ბრძა­ნე შვი­ლო ჩე­მო! - უპ­­სუ­ხა ღორ­მენ­მა ზარ­­რას.

- მა­მაო ღორ­მენ, თქვენ ეს წუ­თია ბრძა­ნეთ, რომ აბ­­ნო­ში­აც მუ­შა­ობთ პა­რა­ლე­ლუ­რად და აბა რა­ღა გახ­სოვთ, თუ სა­კუ­თა­რი ვი­ნა­­ბა არა?! -

ღორ­მენ­მა ხე­ლი მოხ­ვია ვიქ­ტორს მხარ­ზე, გან­წყო­ბი­ლე­ბა გა­მო­იც­ვა­ლა და თქვა:

- ეჰ, ზარ­­რა, ზარ­­რა, ჩვენ ჩვე­ნი უს­ას­რუ­ლო ტან­­ვის პრო­ცეს­ში ზოგ­ჯერ გვა­ვიწყ­დე­ბა სა­კუ­თა­რი მეც. - მე­რე იქ შეკ­რე­ბილ მეჩხერ­­ბი­ლე­ბა ბრბოს გა­და­ხე­და და გა­ნაგ­­ძო, - აბა შე­ხე­დე ამ­ათ, ნუ­თუ შენ ფიქ­რობ, რომ ამ­ათ ახ­სოვთ თუ ვინ იყვ­ნენ ის­­ნი ად­რე, ან თუ გგო­ნია, რომ მათ იც­­ან, ვინ არ­­ან ის­­ნი დღეს!

ზარ­­რამ მო­წი­წე­ბით და­ხა­რა თა­ვი.

- ახ­ლა კი უნ­და წა­ვი­დე ზარ­­რა, - ის­ევ მხნედ და ის­ევ ხა­ლი­სი­­ნად წარ­მოთ­­ვა ღორ­მენ­მა, - წას­­ლის წინ კი ერ­თი მითხა­რი - შენ ჩემს ნათ­­ვამ­ში ყვე­ლა­ზე მე­ტად რა მო­გე­წო­ნა?!

ზარ­­რამ ჰა­­რი ღრმად ჩა­­სუნ­­ქა, ხე­ლე­ბი ორ­­ტო­რუ­ლად გა­შა­ლა ფარ­თოდ, გულ­ღი­ად გა­­ღი­მა და და­­ძა­ხა ომ­­ხი­­ნად:

- გა­ვი­ტა­სა­ვოთ ჩათ­ლა­ხებს შო­რის!!! -

კმა­ყო­ფი­ლე­ბის ღრუ­ტუ­ნი აღ­მოხ­და ღორ­მენს. არ მო­­ლო­და ის ამგ­ვარ ქცე­ვას მორ­ჩი­ლი­სა­გან. დარ­ბა­ის­ლუ­რად გა­შა­ლა სამ­კა­პი­სა და კრი­­ლოს­ნის მპყრო­ბე­ლი ხე­ლე­ბი ფარ­თოდ და ზარ­­რა შვი­ლი­ვით ჩა­იკ­რა გულ­ში. უნ­და ითქ­ვას, რომ ზარ­­რამ თა­ვი­სი ხმა­მა­ღა­ლი შე­ძა­ხი­ლით, იქმ­ყოფ­თა შო­რის კმა­ყო­ფი­ლე­ბა გა­მო­იწ­ვია. მოძღ­ვარ­მა და მორ­ჩილ­მა ერთხელ კი­დევ გა­­ტა­სა­ვეს ხელ­კავ­გაყ­რი­ლებ­მა ჩათ­ლა­ხებს შო­რის. კლი­ენ­ტე­ბიც და ბო­ზე­ბიც მო­წი­წე­ბით უთ­მობ­­ნენ მათ გზას, რად­გა­ნაც გრძნობ­­ნენ ღორ­მე­ნის უხ­­ლავ ძა­ლას. მორ­ჩი­ლი და მი­სი მოძღ­ვა­რი კი­დევ ერთხელ გა­და­ეხ­ვივ­ნენ გან­შო­რე­ბი­სას ერთ­მა­ნეთს. ღორ­მე­ნი წა­ვი­და, წას­­ლის წინ, კარგ ხა­სი­ათ­ზე მყოფ­მა თავს კი­დევ ერ­თი პა­ტა­რა ან­ცო­ბის უფ­ლე­ბა მის­ცა: მან იქ­ვე მი­მა­ვალ უც­ნობ ქა­ლიშ­ვილს, არ­­მე­ძავს, არ­­მედ უბ­რა­ლოდ გამ­­ლელს ქვე­ში­დან ამ­ოჰ­­რა კურ­ტუ­მო­ში ხე­ლი, იმგ­ვა­რად, რომ ჰა­ერ­შიც კი შე­ახ­ტუ­ნა და თან ისე ძლი­­რად მო­­ჭი­რა კა­­ჩუ­კის გა­ვა­ზე, რომ საწყალ გო­გო­ნას კი­ნა­ღამ მო­აგ­ლი­ჯა ტრა­კი, რი­თაც აღ­ტა­ცე­ბა­ში მო­იყ­ვა­ნა იქმ­ყო­ფი მეჩხერ­­ბი­ლე­ბა ბრბო.

ზარ­­რას ღორ­მე­ნის რჩე­ვა ჭკუ­­ში და­უჯ­და. ის გამ­­ნევ­და, გამ­ხი­­რულ­და და შე­უდ­გა სა­ქორ­წი­ნო სამ­ზა­დისს. ჩა­ვი­და სა­ღა­მოს ბა­ზარ­ში, იყ­­და 4 ცა­ლი პრე­ზერ­ვა­ტი­ვი, საჭ­მელ-სას­მე­ლი იაფ­ად, ოცი მა­ნე­თი­სა, ერ­თი ქე­ცი­­ნი მა­ნე­თი­­ნი ჯი­ბე­ში ჩა­­ტო­ვა სა­ჯი­შედ და ასე სა­ნო­ვა­გით დატ­ვირ­თუ­ლი მი­ად­გა ბო­ზე­ბის "სტა­­ან­კას". ეს ყვე­ლა­ფე­რი არ­თობ­და ზარ­­რას, არ­თობ­და და აც­­ნებ­და, იწ­ვევ­და მას­ში სხვე­ბი­სათ­ვის უხ­­ლავ ხარ­ხარს. დამ­ცი­ნა­ვი თა­ვი­სუფ­ლე­ბაც კი შეც­ბუ­ნე­ბუ­ლი იყო მომ­­დუ­რის გა­­გო­ნა­რი საქ­ცი­­ლით, რად­გან ის მას პი­რი­ქით დას­ცი­ნო­და, და თუ თა­ვი­სუფ­ლე­ბა ევ­ლი­ნე­ბო­და ვიქ­ტორს არ­­სა­სურ­ვე­ლი ფორ­მით, ის უარ­­სად ამ­­ხინ­ჯებ­და მას. მან­ჭი­­­ბის მოყ­ვა­რულ თა­ვი­სუფ­ლე­ბას ის კი­დევ უფ­რო ამ­­ხინ­ჯებ­და.

- აბა ვინ მო­დის აბ­­ნო­ში, ერ­თი სა­­თი 20 მა­ნე­თი - სთა­ვა­ზობ­და ვიქ­ტო­რი პი­რო­ბებს მე­ძავ­თა ჯგუ­ფებს.

ზო­გი­ერ­თე­ბი თან­­­დე­ბოდ­ნენ, მაგ­რამ გა­სამ­­ჯე­ლოს ით­ხოვ­­ნენ წი­ნას­წარ, ვი­ნა­­დან ვაგ­­ლის ბო­ზე­ბის კლი­ენ­ტუ­რა არ იყო სა­­მე­დო ხალ­ხი. გარ­და ამ­­სა, ეჭვს ბა­დებს სა­ნო­ვა­გით სავ­სე დი­დი ცე­ლოფ­ნის პარ­კი, რო­მე­ლიც აბ­­ნო­ში სრუ­ლე­ბით არ იყო სა­ჭი­რო. მე­ძა­ვე­ბი გრძნობ­­ნენ, რომ ვიქ­ტო­რი რა­ღაც სხვას, მათ მი­ერ გა­უთ­ვა­ლის­წი­ნე­ბელს გეგ­მავ­და და ეს ას­ეც იყო, მას ხომ ერ­თი ქე­ცი­­ნი მა­ნე­თი­­ნის მე­ტი ფუ­ლი არ ჰქონ­და.

ბო­ზე­ბი მო­­ლოდ­ნე­ლად მო­სულ­მა მთვრალ­მა ზნე­ობ­რივ­მა პო­ლი­ცი­ელ­მა და­ფან­ტა დე­დის გი­ნე­ბით, პან­ღუ­რის რტყმე­ვი­თა და რე­ზი­ნის ხელ­ჯო­ხის ქნე­ვით, შემ­დეგ კი და­ცა­რი­­ლე­ბუ­ლი "სტა­­ან­კის" შუ­­გულ­ში ბარ­ბა­ცით დად­გა, კა­ბუ­რი­დან უზ­არ­მა­ზა­რი რე­ვოლ­ვე­რი ამ­­­ღო და გა­მარ­­ვე­ბის ნიშ­ნად ჰა­ერ­ში გა­ის­რო­ლა.

- წა­დით აქ­­დან, წა­დით! - და­იღ­რი­­ლა მან.

- მორ­ჩა ხორ­ცით ვაჭ­რო­ბა, წა­დით! - ყვი­რო­და ის.

პო­ლი­ცი­­ლი ახ­ლა კლი­ენ­ტებს უყ­ვი­რო­და და ხელ­ში რე­ვოლ­ვერს ატ­რი­­ლებ­და. კლი­ენ­ტებ­მაც ნელ-ნე­ლა და­იწყეს და მა­ლე "სტა­­ან­კა­ზე" თით­­მის აღ­­რა­ვინ დარ­ჩა. ვიქ­ტო­რიც მო­­რი­და პო­ლი­ცი­ელს, უკ­ან და­­ხია თა­ვი­სი პარ­კით და ზურ­გით მის უკ­ან მდგომ და გან­გე­ბის ძა­ლით მის მომ­ლო­დი­ნე ბან­­­­ლა­­თე­როს მი­აწყ­და.

- აი ტიტ­ვე­ლა ქა­ლიც! - თა­ვის ფიქ­რებ­ში დას­ცი­ნა მო­ქა­ლა­ქე ვიქ­ტორ ნაზ­რა­ძემ სა­კუ­თარ თავს.

- წა­მოხ­ვალ ჩემ­თან აბ­­ნო­ში? - ჰკითხა მან ბან­­­­ლა­­თე­როს დუ­მა­ზე ხე­ლის წავ­ლე­ბით, - შენ იქ და­­ბან ტანს, გა­­პარ­სავ, თუ სა­ჭი­როა ზო­გან დუს­­საც მო­იყ­რი და მე­რე მე და შენ დი­ლამ­დე ვი­სი­­მოვ­ნებთ ორთ­­­სა და ქაფ­ში, - ეუბ­ნე­ბო­და გა­გი­ჟე­ბუ­ლი ვიქ­ტო­რი ბან­­­­ლა­­თე­როს, - მე­რე კი დი­ლით მოგ­ცემ ორ­მოც­და­ათ კა­პიკს და იყ­­ვი კარ­გად! ჯო­ჯო­ხეთ­ში შევ­­­დე­ბით! მო­დი­ხარ?! -

- ჰო-ო-ო!!!

ვიქ­ტორ ნაზ­რა­ძემ ბინ­ძურ კი­სერ­ში წა­ავ­ლო ბან­­­­ლა ეთ­­როს უხ­­შად ხე­ლი და პა­ტა­რა უს­უფ­თაო ვაგ­­ლის აბ­­ნოს­კენ გა­­ტია და­სა­ქორ­წი­ნებ­ლად. ასე კი­სერ­ში ხელ­წავ­ლე­ბუ­ლი მიჰ­ყავ­და ნე­ფეს თა­ვი­სი კოჭ­ლი, ჭა­ღა­რა, წვე­რულ­ვა­ში­­ნი, უს­უფ­თაო დე­დო­ფა­ლი. დე­დო­ფალს ზურ­­ზე ეკ­­და ვაგ­­ლის ტე­რი­ტო­რი­­ზე შეგ­რო­ვე­ბუ­ლი პლას­­მა­სის ბოთ­ლე­ბით სავ­სე ტო­მა­რა, რომ­ლის წარ­­მე­ვა­სა და გა­დაგ­დე­ბა­საც უშ­­დე­გოდ ცდი­ლობ­და ნე­ფე. ნე­ფეს, თა­ვის მხრივ, ხელ­ში ეჭ­­რა ცე­ლოფ­ნის დი­დი პარ­კი, რო­მელ­შიც იდო სა­ქორ­წი­ლო საჭ­მელ-სას­მე­ლი, 4 ცა­ლი პრე­ზერ­ვა­ტი­ვი და მძი­მე, ხის­ტა­რი­­ნი ჩა­ქუ­ჩი.

იყო სუს­ხი. ცი­­და.

© “არილი”

No comments: